13 Ekim 2015 Salı

Kayıtlara geçsin! Oradaydım!

Occupy News
Kayıtlara geçsin! Oradaydım!
"Eskişehir'den bu sabah kalkan otobüslerden birinde değildim;
Ankara'ya dün gece geldim. 100. Yıl'da kaldığımız evden mitinge gitmek üzere Özge'yle birlikte yola çıktık.
Barış mitingi! Geç kalmıştık. Neyse ki geç kalmışız. Garın köşesine vardığımız sırada bombalar patladı. Birkaç dakika önce ulaşsaydık halay çekenler arasında olacaktık.
Patlamanın ardından bizim bulunduğumuz tarafa doğru insanlar koşmaya başladı. Bazılarının yüzü gözü kana bulanmıştı bazılarının da üstüne başına kan sıçramış, et parçacikları yapışmıştı.
Derhal olay yerine iki akrep geldi; sonra çevikler ve tabii tomalar. Çok sayıda itfaiye aracı, ardından nihayet ambulanslar...
Hızla bir dedikodu yayıldı: canlı bombaymış, devamı olacakmış. Nasıl korktugumu anlatamam.
Yabancı bir şehirde, yüzlerce binlerce yabancı insan içinde, her birinin bir canli bomba olabilmesi riskiyle savunmasiz, korunmasiz her an can verecekmis gibi korkunç bir his vardı içimde.
Sıhhiye'de olacakti miting, biz garda toplanıp oraya doğru yürüyecektik. Hal böyle olunca doğrudan Sıhhiye'ye geçelim dedik ama o sırada mitingin topyekun iptal edildigini öğrendik.
Derken yararlılar için kan gerektiği bilgisini alıp numuneye yöneldik. Tam bombaların patladığı yerden geçecektik.
Yaklaştıkça bastığımız yerin rengi değişti, gördüğümüz manzara cehennemleşti. Yerlerde eller vardı; bacaklar, et parçaları. Üstlerinde barış yazan bezler cansız bedenleri örtmekte yetersiz kalıyordu.
Özge'yle el ele tutuştuk. Birbirimize "sakin ol, bakma, korkma" diyip duruyorduk.
Ama yürümeye çalışırken baktığımız her yerde kan görüyorduk, insan parçaları görüyorduk, cesetler görüyorduk.
Sanki bir kabusun içinde yol alıyorduk.
Ellerimizi sıktıkça sıkıyorduk, birbirimizden güç almaya çalışıyorduk ama olmuyordu, başaramıyorduk.
Sanki hava pusluydu; ölümün, acının ağır rengi, kesif kokusu tam da oraya oturmuştu.
Bağıra bağıra ağlıyorduk, feryat ediyorduk.
Numuneye giden yol yokuştu. Başımı kaldırıp yürümekte olduğumuz yola baktim. Araba yoktu.
Yüzlerce insan yolu doldurmuş aynı yöne yürüyordu. Kimi ağlıyor, kimi bağırıyor, kimi sayıklıyordu.
bir filmin içindeydik. Kıyamet kopuyordu ya da bir felaket geliyordu da insanlar akın akın göçüyordu.
Hastaneye vardık. Herkes hala olayın şokunda, bir yandan da kan verme telaşındaydı.
Sarıldık tanımadığımız insanlara, başlarımızı yasladık birbirimizin omuzuna.
Ben hep şunu soruyordum sayıklarcasına: nasıl yaşayacağız biz burada?
Herkes şu cevabı veriyordu bana: inadına!
Ah evet inadına...
Bedenimde hasar yok da aklımı ve yüreğimi nasıl sağaltacağım acaba...
Sağaltmalı mıyım ya da?
İyi değilim, sanırım olamayacağım, lütfen siz de olmayın!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder