Esin Koc
Uygar benim çocuklukta tanıdığım sakin, çekingen naif arkadaşım. Annemin 20 yıllık dostunun oğlu. Hani neredeyse manevi teyze çocuğu sayılırız..
32 yaşında. Hep 32 yaşında kalacak. Bense onu hep 12-13 yaşlarımızda birbirimize ergenlik buhranlarımızı anlattığımız günlerle hatırlayacağım.
Hayatınızda görebileceğiniz en sevgi dolu, en insancıl, en dürüst, en sözünün eri annelerden birinin evladıydı Uygar. Hep kardeşim gibi hissettim. Hep yakınlık duydum. Hep çok sevdim ben onu. Ve bir sabah annemden "Kızım Uygar dün oradaymış" diye bir telefon aldım.
32 yaşında. Hep 32 yaşında kalacak. Bense onu hep 12-13 yaşlarımızda birbirimize ergenlik buhranlarımızı anlattığımız günlerle hatırlayacağım.
Hayatınızda görebileceğiniz en sevgi dolu, en insancıl, en dürüst, en sözünün eri annelerden birinin evladıydı Uygar. Hep kardeşim gibi hissettim. Hep yakınlık duydum. Hep çok sevdim ben onu. Ve bir sabah annemden "Kızım Uygar dün oradaymış" diye bir telefon aldım.
Biz saatler önce Uygar'ı bilmediğimiz diyarlara uğurladık. Toprağın bağrına koyduk. "Sevgili toprak ana, biz Uygar Canımızı sana emanet ediyoruz, sen onu sevgiyle kucakla" diye dualar ettik.
Biz Uygar'ı toprağa verdik. Toprak oldu Uygar.
Biz Uygar'ı toprağa verdik. Toprak oldu Uygar.
Öyle sessiz bir uğurlanışı vardı ki, sanırsınız birazdan gök üzerinize göçecek. Yüzlerce insanın alkışı bu kadar sessiz olabilir. Bir annenin feryadı güneşi bu kadar yakabilir. Bir ölü beden bu kadar var olabilir.
Samimiyetle konuşuyorum, abartmıyorum, eklemiyorum, arttırmıyorum. Hayatımda gördüğüm en acı dolu sahneydi Uygar'ın karanfillerle örtülü mezarı. Evet her ölüm acıdır, her ölüm can yakar. Hayatım boyunca kendi ailemden yakınlarım da dahil olmak üzere yaşlı, genç, çocuk birçok cenazeye katıldım, ama bu kadar ağır, bu kadar acı dolu, bu kadar kabullenilmez bir cenaze görmedim ben. Kalbim karardı. Ruhum ağrıdı. Gözyaşım kurudu. Dimağım durdu. Benim canım daha önce hiç bu kadar yanmamıştı. Çok defalar üzüldüm. Ömrüm boyunca hiçbir şeye bu kadar üzüldüğümü hatırlamıyorum!
Saatlerdir düşünüyorum. Önceden gördüklerimi şimdi bildiklerime ekliyorum, önceden bildiklerimi şimdi öğrendiklerimle birleştiriyorum ama yine de tam yerini bulmuyor. Denkleştiremiyorum, anlayamıyorum, algılayamıyorum. Olmuyor, olduramıyorum.
Ben bile çok yakını olmamama rağmen bu kadar kahrolmuşken ailesinin neler yaşadığını tahmin etmeye çalışmak dahi nafile. Geride kalan sadece annesi, babası kardeşi de değil. Hayatımın anlamları dediği eşi ve daha 2 yaşındaki oğlu da Uygarsız kaldı.
Bir de Uygar haybeye yitip giden canlardan sadece bir tanesi. Kaybettiklerimizin ardından sayısız insanın ruhunda yangın var.
Şimdi bütün bu katliama, bu acımasız cinayete vicdanının bir teli bile titremeyen ve dahi buna sevinenlere tek söylemek istediğim şu: inandığınız, güvendiğiniz, sevdiğiniz her ne veya kim ise size merhamet etsin. Çünkü tarihe vicdanı olmayanlar olarak geçeceksiniz. Bu vasıfla zaten yeterince lanetlenmiş olacaksınız.
Çok şey demeyeceğim. Tek bir ricam olacak. Lütfen lütfen LÜTFEN nefretinizi, duygusuzluğunuzu, siyasi analizlerinizi, kıyaslamalarınızı, prim yaptıracak cümlelerinizi en azından bu canların toprağı kuruyuncaya kadar kendinize saklayın. Bizim yasımızı zehirlemeyin. Biz zaten çok yandık, bir de siz harlamayın. Ayıptır. Günahtır. Yapmayın!
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153630317247278&set=a.314743242277.144310.507572277&type=3&theater

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder